28 Νοέμβρη 08

προσπαθώ να γράψω για σένα.. αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και τί να πω. είναι τόσα που είδα σε σένα όταν μας γνώρισαν, "ο ξάδερφός σου"!

γνωριστήκαμε πριν 3 χρόνια, είχες μετακομίσει θεσσαλονίκη για λίγο καιρό, εγώ είχα έρθει για διακοπές νομίζω. Ήξερα τους παππούδες σου και έφτασε η ώρα να γνωρίσω και εσένα. Το πρώτο πράγμα που είδα σε σένα ήταν ένα ειλικρινες χαμόγελο και τόσο μα τόσο αληθινό και δυο μάτια που σε μάγευαν! Πανέμορφα και τόσο εκφραστικά. Αν τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής τα δικά σου ήταν κάτι παραπάνω. Σε κατάλαβα αμέσως, μεταξύ κυρήγματος για την επιλογή να αφήσεις τη σχολή σου και κάτι άλλου θα προτιμούσες το δεύτερο! σε 2 ώρες ήμασταν βόλτα στην πόλη, με πολλή κουβέντα, καινούρια αισθήματα και ίσως λίγο ένοχα.

Όσο ήμουν στην πόλη βρισκόμασταν σχεδόν καθημερινά, μετά έφυγα για το νησί και επικοινωνούσαμε για λίγους μήνες ακόμα απο το τηλέφωνο. ήθελα τόσο πολύ να σε ακούω, ένιωθα τόσο όμορφα αλλά ήξερα πως έστω και με τέταρτο βαθμό συγγένειας δεν ήταν "πρέπον", όχι αυτό που αισθανόμασταν αλλά η υλοποίησή του.

Μετά χαθήκαμε, περάσαν 2 χρόνια αλλά αυτά τα μάτια κ ας μην βλέπονταν, δεν λισμονιούνταν!

Σε βρήκα ξανά 10 Σεπτέμβρη, είναι χαζό αλλά μπορείς να βρείς πολύ κόσμο σε σελίδες τύπου facebook, myspace κλπ.. και δεν περίμενα ποτέ να χαρώ τόσο με ένα friend request! Είδα φωτό σου, μιλήσαμε.. Χριστέ μου πόσο μου είχες λείψει...! τό πληκτρολόγιό μου έπαιρνε φωτία όποτε σε πετύχαινα μέσα, λόγια, αισθήματα, νοσταλγία, ανάγκη να σε δω ξανά, να μάθω πως είσαι , να αναπληρώσουμε τόσο καιρό που είχαμε χαθεί.

Όταν έχει περάσει λίγος καιρός από μια κατάσταση την βλέπεις πιο αντικειμενικα και πιο ψύχραιμα, σου είπα πώς ένιωθα και δεν περίμενα την απάντησή σου "και εγώ το ίδιο ένιωθα".. έπρεπε να σε δώ, το ήθελα τόσο πολύ, χωρίς αν έχω κάτι ερωτικό στο μυαλό μου, φάνταζε τόσο λίγο μπροστά στη λαχτάρα να σε δώ, να σε αγκαλιάσω να δω πάλι αυτά τα μάτια..

10 μέρες μιλούσαμε συχνά, λαχτάρα, λόγια που νομιζες πως χρωστούσες από παλιά να τα πείς.. κάποια στιγμή σε ρώτησα για τη μηχανή που είχες σε μια φωτογραφία, μου είπες πως είναι καινούρια! Μια βόλτα μα μηχανή πάντα με κάνει να νιώθω καλύτερα μα πάντα έχω και ένα φόβο.. σε ρώτησα αν προσέχεις και σχεδόν σε μάλωσα "μην μου πάθεις τίποτα!" και μου είπες όχι πρίν σε δω... συνεχίσαμε να μιλάμε για το τι κάνουμε, πού βρισκόμαστε. Εγώ /ημουν στο νησί για εξεταστική, τέλειωνα 27 Σεπτέμβρη. "28 θα πάρω τη μηχανή και θα έρθω θεσσαλονίκη να σε δω!" Ευτυχία, θα τον έβλεπα μετά από τόσο καιρό, λίγες μέρες μένανε. Θυμάμαι και άλλα, σκόρπια λόγια στο τηλέφωνο, στην οθόνη μου.. ένα βράδυ με πήρες τηλέφωνο, ήταν γύρω στις 3+ το βράδυ, μόλις είχες γυρίσει από τη δουλειά, πρώτη φορά μου μιλούσες έτσι.. "ξέρεις τι έχω πάθει? σε γνώρισα στα 22-3 μου και από τότε δεν σε έχω ξαναδεί, πως θα αλλάξει αυτό?" "Θέλω να σε δω" και άλλα... σαν να ήταν χτες ηχούν ακόμα στα αυτιά μου..

Μετά χαθήκαμε για λίγες μέρες και σου έστειλα πως είπαμε πράγματα που μπορέι να μετανιώσαμε αλλά δεν ήθελα να υπάρχει αμηχανία.. μου απάντησες πως συμφωνούσες και πως τα εννοούσες όλα.. δεν μπορώ να σου εκφράσω πώς ένιωθα.. ήταν κάτι ονειρικό, άπιαστο σχεδόν, σαν ψέμα..

27 Σεπτέμβρη σε είδα στο όνειρό μου, καθόσουν σε ένα μπαλκόνι και κοιτόυσες προς τα έξω, σε πλησίασα και με ρώτησες πόυ με φίλησες πρώτη φορά. έσκυψα και με φίλησες ξανά στο μάγουλο. Ξύπνησα, ήταν νωρίς, θα κοιμόσουν ακόμα, σου έστειλα μήνυμα να με πάρεις τηλέφωνο όταν ξυπνήσεις. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο το όνειρο κι όμως με ανησύχησε.. σε πήρα ξανά το απόγευμα, δεν το σήκωσες, ήσουν στη δουλειά. Το βράδυ έμεινα μέσα άν και Σάββατο, όταν γύρισε η συγκάτοικός μου ξύπνησα, ήταν γύρω στις 3-4 νομίζω, είπα να σε πάρω τηλέφωνο αλλά άμέσως σκέφτηκα οτι θα κοιμάσαι..

29 Σεπτέμβρη, απόγευμα, μπήκα στο fb, είδα ένα σχόλιο του αδερφού σου που έλεγε πως το πάθος για τη μηχανη πήρε τη ζωή του, δεν έδωσα πολύ σημασία, δεν καταλαβα τι εννουσε, συνέχισα να διαβάζω τα σχόλια σε αυτό, "συλλυπητηρια" και άλλα τέτοια, σε πήρα τηλέφωνο μήπως και ήξερες εσύ.. κλειστό. μπήκα στη σελίδα σου...

Έκρηξη. Έκρηξη...

Στέφανεε.. Στεφανε... Θα τρελαθώ Στέφανε.. Δεν είναι δυνατόν... Κλαίω... Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, ψέμματα είναι, ναι δεν μπορεί να είναι αλήθεια...



30 Σεπτέμβρη, είμαι στο αεροπλάνο.. παω Αθήνα, έρχομαι Στεφανε, θυμάσαι, τέλειωσα τα μαθήματα μου Στέφανε και έρχομαι να σε δω! Έρχομαι Στέφανε.. άργησα 2 μέρες, είχαμε πει 28 αλλά έδινα ακόμα ένα μάθημα, είναι 30 σήμερα, άργησα 2 μέρες Στέφανε... Αλλα... Στέφανε.. φοράω μαύρα... τα μάτια μου είναι πρισμένα... γιατί Στέφανε? δεν καταλαβαίνω.. αφου έρχομαι σε σένα .. γιατί?

Μου είχες πει πως πρόσεχες Στέφανε, μου είχες πει πως δεν θα πάθαινες τίποτα, "όχι πριν σε δω ξανά" μου είχες πει... κλαιω ακομα Στέφανε... μάκους?



Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

Ο.Δ



Κοιτάω ψηλά και ξέρω πως αν υπάρχουν άγγελοι, εσύ είσαι ο πιο όμορφος....





Οδυσσέας Ελύτης. Το μονόγραμμα (1971)
IV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω,
μ' ακούςΣ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.