δεν με ξέρεις και δεν σε ξέρω και ίσως έτσι είναι καλύτερα, ίσως έτσι μπορέσω να γράψω εδώ αυτά που σκέφτομαι και νιώθω, λίγο απρόσωπα μα τόσο άμεσα..
θα σου συστηθώ στην πορεία, δεν μου αρέσουν οι πρόλογοι!
Μου αρέσει να γράφω και να μιλάω για πράγματα που βλέπω, που αισθάνομαι, που νιώθω. Μην με παρεξηγήσεις, έχω τους φίλους μου όμως καμιά φορά ένας τρίτος άνθρωπος μπορεί να ακούσει αυτά που λές και να τα κρίνει/να πει την γνώμη του πιο αντικειμενικά!
Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη εποχή μου, δεν με νοιάζει για τον υπόλοιπο χρόνο, αν περάσω καλά τα χριστούγεννα, ελάχιστα με νοιάζουν τα υπόλοιπα!
Χριστούγεννα του 2006. Ένα μήνα πριν για μένα ήταν όλα τέλεια. Σπούδαζα ακόμα στο νησί, είχε προηγηθεί ένα καλοκαίρι τρελού ξεφαντώματος, παράλληλα είχα μια part time δουλειά σε καφέ που μου άρεσε πολύ, ευχάριστο περιβάλλον, καλές αποδοχές, περνούσα καλά στη δουλειά, είχα κάνει φίλους από εκεί, στο σκηνικό υπήρχε και ένας τύπος αρκετα ελκυστικός και ενδιαφέρον. Και όσο περνούσαν οι μέρες όλα οδηγούσαν σε υπέροχα Χριστούγεννα. Λίγες μέρες πριν επιστρέψω σπίτι για τις γιορτές έσκασε η βόμβα. Οι δικοί μου χώρισαν. ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι, η μαμά μου ήταν σε μαύρα χάλια. Για τις γιορτές θα ερχόταν και η θεία μου από Αθήνα για “συμπαράσταση”… ΄Ηταν μακράν τα χειρότερα Χριστούγεννα μου.. από τη μία η μαμά μου που θύμιζε Μ.Παρασκευή, η θεία μου να “κράζει” τον μπαμπά μου και από την άλλη ο μπαμπάς μου -εγωιστής φουλ στα 66 του- που έκανε σαν να μην έγινε τίποτα και η θεία μου-η αδερφή του- που με τον τρόπο της σου περνούσε και αυτή ότι “εντάξει, δεν έγινε τίποτα, πάλι πατέρας σου θα είναι, πάλι θα τον βλέπεις, δεν άλλαξε και τίποτα”. Για μένα όμως είχε αλλάξει. Όχι οτι είχαμε την σχέση αδυναμίας που συνήθως έχουν μπαμπάς και κόρη, σπάνια να μιλούσαμε για κάτι πιο προσωπικό, αλλά αλλιώς είναι μαζί και αλλιώς το χώρια..
Δεν βγήκα παρά ελλάχιστα στις γιορτές, κλάμματα, υστερίες, πολλές ώρες μέσα στο σπίτι να προσπαθώ να συνεφέρω τη μαμά μου και πολλές ευχές τα Χριστούγεννα αυτά να τέλειωναν πιο γρήγορα από τα άλλα!
Γυρίζοντας στο νησί, στο σπίτι μου, στο χώρο μου και στους φίλους μου πίστευα πως όλα θα έπαιρναν την σειρά τους.. Μέρες αφού γύρισα έκανα την πρώτη μου σχέση με κάποιον που ήθελα καιρό. Δεν μπορώ να πώ, με βοήθησε είτε το ήξερε είτε όχι, σε εκίνη τη φάση τουλάχιστον που χρειαζόμουν όσο τίποτα να νιώσω οικεία με κάποιον. Μέναμε αρκετές ώρες μέσα, δεν βγαίναμε πολύ, εγώ το πρωί είχα τη σχολή και αυτός τα βράδυα δούλευε. Θα στα πω άλλη φορά και γι’αυτον!
Έκανα 6 μηνες να ξαναγυρίσω σπίτι μου, γύρισα μόνο το καλοκαίρι για ούτε ένα μήνα για διακοπές. Η κατάταση με τους δικούς μου στα ίδια.
Τα Χριστούγεννα του 07 ήταν ελαφρώς καλύτερα αλλά και πάλι έμενα πολλές μέρες μέσα είτε απλά πήγαινα καμιά βόλτα με τη μαμά μου..
Και πάλι μετά γύρισα στο νησί, για 2 μήνες αυτη τη φορά, το Μάρτη μετακόμισα πίσω στην πόλη μου, είχα φτάσει το 5ο έτος και χρωστούσα λίγα μαθήματα. Με τη μαμά μου προσπαθούσαμε να συνηθίσουμε την συγκατοίκηση! Τα καταφέραμε κανένα 2μηνο μετά από πολλούς χαζούς καυγάδες και πολλές συζητήσεις!
Με τον Β. χώρίσαμε τον Αύγουστο. Λίγο η απόσταση τόσο καιρό, εγώ στην πόλη μου, αυτός στην δική του, λίγο οι ζήλιες, κλπ ..τέλος! ΄το ήθελα όμως, με κούρασε η απόσταση, το να προσπαθώ να πετύχει κα΄τι που θα έπρεπε κανονικά να λειτουργεί μόνο του.. Μου άφησε κάτι όμως όλο αυτό.. Έχω πλέον λιγότερη ανοχή σε καταστάσεις, εκνευρίζομαι πιο έυκολα, μελαγχολώ πιο εύκολα και αυτό που με χαλάει περισσότερο… έμαθα να ζω μέσα στο σπίτι..
Όχι, δεν είναι κακό να κάθεσαι καμιά φορά και μέσα αλλά αυτό απέχει πολύ από το πώς ζω τώρα..
Φτάνουμε πάλι στα Χριστούγεννα, η τελευταία φορά που βγήκα με φίλους μου ήταν σχεδόν πριν μια εβδομάδα όταν πήγα στο σπίτι της κολλητής μου για καφέ. Η τελευταία φορά που να θυμάμαι πως πέρασα καλά, πως γύρισα σπίτι και ήμουν ευχαριστημένη… δεν μου έρχεται.. Χτές κανονίσαμε με τη μαμά μου να φύγουμε παραμονή Χριστουγέννων για Παρίσι, να περάσουμε όμορφα! Την πόλη μοου δεν την αφήνω τα Χριστούγεννα, την λατρεύω! Μια βόλτα στην παραλία την παραμονή και η μυρωδιά από τον Τερκενλή είναι όσα χρειάζονται για να μου φτιάξουν τη μέρα!
Σήμερα, είμαι πάλι μέσα, την εκδρομή την ακυρώσαμε, ο μπαμπάς μου είχε κάνει μια επέμβαση στον προστάτη πριν κάποιες εβδομάδες και σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα της βιοψίας και έδειξαν καρκινικά κύταρα. Δεν ξέροθ=υμε αν τυχον έχει κάνει μετάσταση, θα μάθουμε αύριο.
”Δεν θα φύγουμε τα Χριστούγεννα, δεν είναι δυνατόν ο μπαμπάς σου να είναι άρρωστος και εμείς να γυρνάμε σε εκδρομές.”
Δεν είμαι αναίσθητη, ελπίζω και εύχομαι να μην έχει τίποτα.
Αυτό το ταξίδι το περίμενα πως και πως. ένιωθα πως αν κάτι μπορούσε να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά μου θα ήταν αυτό, θα άλλαζα παραστάσεις και θα γυρνούσα πίσω ανανεωμένη, με όρεξη για διάβασμα, για εξόδους, για παρέες.. θα ξέφευγα από τη ρουτίνα, θα γέμιζα τις μπαταρίες μου..
αλλά πώς να βάλεις τα δικά σου θέλω και τις δικές σου ανάγκες πάνω από τα πρέπει και τις ανάγκες των άλλων?