Και όπου φύγει- φύγει!

Λοιπόν, τις τελευταίες μέρες έχω παρατηρήσει ένα φαινόμενο που με έβαλε σε σκέψεις!
Αλλά ας τα πάρω από την αρχή! Λίγο οι γιορτές, λίγο ο αδερφός μου που κάνει μαθήματα στο σπίτι, λίγο διάφορες επισκέψεις, λίγο οι γαστρονομικες ανησυχίες της μαμάς μου, το σπίτι έχει γεμίσει γλυκά, κέικ, πίτες και οτιδήποτε περιέχει ζάχαρη και κάνει κακό στα δόντια και την αψεγάδιαστη (γκουχου-γκουχου) σιλουέτα μου!
Και όλα αυτά συμβαίνουν
1.λίγο πριν την εξεταστική, περίοδο που διαβάζω, η οποία συμπίπτει με
2.την περίοδο που αναγκαστικά κάθομαι σχεδόν όλη μέρα στο σπίτι, η οποία συμπίπτει με
3.με μια άλλη περίοδο (τα κοριτσάκια καταλαβαίνουν), η οποία συμπίπτει με
4.τον ανάδρομο ερμή και την στραβή αφροδίτη μου!
Και αποτέλεσμα έχει το εξής φαινόμενο :
Όποτε πάω στην κουζίνα, αλλά ΟΠΟΤΕ, είτε είναι για να πιω νερό, είτε είναι για να αδειάσω το τασάκι μου, είτε είναι για να πάρω ένα γιαουρτάκι (μην πεις λέξη!!)
ΟΟΟΟΛΑ τα γλυκοειδή κάνουν ότι έκανα στο δημότικό για να μην με σηκώσει η δασκάλα να πώ μάθημα! (σσ. κρύβονται πίσω από ρύζια, μακαρόνια, ψωμιά.., μπορώ σχεδόν με σιγουριά να πω πως η μερέντα πήγε να κρυφτεί πίσω από κάτι χόρτα!)
Οργανωμένο το έγκλημα σας λέω!
Αλλά πού θα πάει, δεν θα τα πετύχω πουθενά μόνα τους?!?