Θυμάμαι..

Θυμάμαι πως κάποτε έγραφα πολύ, με χιούμορ, με πνεύμα, με όρεξη, και χαμογελάω.

Θυμάμαι πως δεν με ένοιαζε τί θα φάω, που θα πάω, τί θα κάνω, αρκεί να είχα καλή παρέα, και νοσταγλώ.

Θυμάμαι πως η δουλειά ήταν διασκέδαση, ήταν extra χαρτζιλίκι, και δεν με άγχωνε, και μου λείπει.

Σχεδόν θυμάμαι να μην έχω όρεξη να δω κανέναν, να μην θέλω να βγω από το σπίτι, να μην με νοιάζει η εικόνα στον καθρέφτη και το νούμερο στην ζυγαριά.. και θέλω να ξεχάσω.

Σχεδόν θυμάμαι ένα φάντασμα στην θέση μου, έτοιμο να καταρρεύσει, να μοιάζει σαν σε λήθαργο, απλά να υπάρχει.. και θέλω να το σβήσω..

Σχεδόν θυμάμαι..

Και μετά θυμάμαι να φεύγω, ανάσα ζωής, ανάσα διάθεσης, καινούρια όλα, φίλοι, περιβάλλον, δουλειά.. πολλή δουλειά, δημιουργική, αναζωογονητική. Πάθος, επιτέλους!

Και τώρα είμαι εδώ, προσπαθώ να επιλέξω επιχείρηση για την επόμενη σαιζόν, διαβάζω για το δίπλωμα οδήγησης,  προσέχω το σώμα μου, την υγεία μου, εμένα. Ακόμα και το μπλογκ αυτό, γιατί είμαι εγώ, και όσο εγώ ήμουν σε Mood κατάθλιψης, ήταν και το μπλογκ!

Μια μεγάλη κούπα καφέ, και ξεκινάει η μέρα.!
(Αντίθετα με την Coula, εγώ δεν το έχω κόψει το κάπνισμα ακόμα!)