Christmas..

Τα Χριστούγεννα ήταν η εποχή που περίμενα κάθε χρόνο. Τα είχα πλάσει μαγικά στην ψυχή μου. Ζεστασιά, αγάπη, όμορφα συναισθήματα, σαν να φορτίζω μπαταρίες. Μπορεί να μην κάναμε κάτι φοβερό, αλλά από το στόλισμα του δέντρου μέχρι το οικογενειακό γεύμα, όλα μου πρόσφεραν τόση γαλήνη σαν παιδί που έμοιαζαν σαν βάλσαμο..
Και μετά μεγάλωσα.
Λιγοστέψαμε στο σπίτι, άλλος μετακόμισε, άλλος έφυγε, για μακρυά ή κοντά, και τα Χριστούγεννά μου άδειασαν..
Και νιώθω άδεια και εγώ.. λατρεύω τους φίλους μου, τους έχω σαν αδέρφια μου, -όχι τα εξ'αίματος, αυτά μοιάζουν με μακρινούς συγγενείς-, μα κάτι λείπει..

Δεν θέλω να προσδιορίσω τί ακριβώς, είμαι πολύ εγωίστρια για παραδεχτώ πως μου λείπουν οι οικογενειακές στιγμές, αυτές ήταν σαν τον Άγιο Βασίλη, κάποια στιγμή κατάλαβα πως ήταν ένα κατασκεύασμα των γιορτών..
Και φέτος δεν θέλω δώρα, μπορεί να μην στεναχωρηθώ καν αν δεν μου ευχηθούν για την γιορτή μου,
μα στις γιορτές εξακολουθώ να γίνομαι παιδί.. και αυτό το παιδί φέτος θέλει τόσο μα τόσο πολύ να ρίξει ένα καλό κλάμα,, να ξεσπάσει, να δείξει πως όχι, τίποτα δεν είναι εντάξει, πως οι επιλογές των άλλων είχαν αντίκτυπο, πως ακόμα και αν οι γονείς του χώρισαν όταν αυτό ήταν 22, πόνεσε γαμώτο..


Δεν θέλω κανένα δώρο φέτος,
θέλω μόνο λίγη ζεστασιά, αυτή των Χριστουγέννων..


Καλές γιορτές..