2 εβδομάδες και κάτι...

... στην πόλη που σπουδάζω! αλλά ήταν διαφορετικές από όλες τις άλλες εβδομάδες, μήνες χρόνια.. πιο ανάλαφρες, πιο ανέμελες, πιο χαρούμενες, πιο.. πιο.. πιο..!
Και αυτό γιατί όταν πλεον χρωστάς μαθήματα μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού, oh, όλα είναι τέλεια!!!
Δεν ξέρω αν θα μου λείψει αυτή η πόλη ή οι άνθρωποί της, αλλά σίγουρα θα μου λείψουν οι φίλοι μου, οι βόλτες μας, τα ξενυχτια μας, τα γέλια μας, όλα!
Γιατί εδώ κατάλαβα πώς είναι να είναι όλη η πόλη μια γειτονιά, να πηγαίνεις παντου με τα πόδια, να γυρνάς, να κάνεις βόλτες, να βαριέσαι και σε 5λεπτά να είσαι στο σπίτι ενός φίλου, να βγαίνεις κ να μην πληρώνεις χαζές "εισόδους", να πίνεις ποτό και να ξέρεις πως είναι καθαρό γιατί στο σερβίρει φίλος, να κάνεις τρέλες, να σε έχουν χτυπήσει τα ατκούνια μετά από 5-6 ώρες χορού και να τα βγάζεις και να περπατάς ξυπόλητη στο δρόμο και τα πλακόστρωτα (μερικοί με έχουν κοιτάξει περίεργα, αλλά who cares?!)
Πολλές αναμνήσεις, άλλες ευχάριστες, άλλες δυσάρεστες, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω!
Τον πρώτο χρόνο που ήρθα ένιωθα εντελώς έξω από τα νερά μου, σε μια πόλη που δεν γνώριζα, που δεν είχα ιδέα τί είναι πού, πώς πάς στη σχολή, (και τί κάνεις εκεί!)..
και έφτασα 6 χρόνια μετά να έχω γυρίσει όλο το νησί, να έχω πάει σε όλα σχεδόν τα μαγαζιά, σε όλες τις παραλίες, να έχω κάνει μερικές από τις καλύτερες φιλίες μου, μερικούς από τους πιο δυνατούς "έρωτες".. έμαθα να κρατάω ένα σπίτι μόνη μου, όχι πάντα με επιτυχία, (μου είχαν κόψει το ρεύμα 2-3 φορές!), να είμαι πιο υπεύθυνη αλλά και πιο ανεξάρτητη!
Πέρασαν εποχές που το σπίτι μου με έβλεπε μόνο το πρωί για ύπνο, εποχές που σηκωνόμουν στις 2:00-3:00 για να βγω , ή και στις 5:00 ή 6:00!, φορές που έβγαινα το μεσημέρι για καφέ και γυρνούσα το άλλο πρωί προσπαθώντας να θυμηθώ πού στο καλό μπαίνουν τα κλειδιά γι ανα ανοίξει η πόρτα! άλλες φορές δεν γυρνούσα και καθόλου!
Πέρασαν και εποχές όμως που ήμουν τρελή σπιτόγατα, με ταινίες, φίλους, φαγητά, γλυκά, τα πάντα!
Έχω να θυμάμαι πολλά, φιλίες που κράτησαν , και φιλίες που έσβησαν..
Μα αν θα μου λείψει πραγματικά κάτι, θα είναι η χριστίνα της κέρκυρας! πιο ανέμελη και εέύθερη από ποτέ, με μόνες έγνοιες τα μαθήματα και αν θα τα περνούσα ποτέ, τί θα φορέσω, πού θα βγω, με ποιόν (πολύ σημαντικό! :P), τι θα παραγγείλω να φάω (είπαμε μαγείρεμα, μεγείρεμα αλλά μην γίνει και συνήθεια!) και άλλα εξίσου σημαντικά!

Τέλος μιας εποχής, τόσο μα τόσο εκπληκτικής!!